Bukszpan wieczniezielony (gryszpan)

Bukszpan+(1).jpg

Bukszpan wieczniezielony (gryszpan)

BUKSZPAN WIECZNIEZIELONY (Buxus sempervirens) to bardzo dekoracyjny, wolno rosnący i zimozielony krzew liściasty lub niewielkie drzewko dorastające do 3 m wysokości. Charakteryzuje się bardzo gęstym ugałęzieniem oraz o atrakcyjnymi, drobnymi, skórzastymi, błyszcząco zielonymi liśćmi. Doskonale znosi silne cięcie i formowanie dzięki czemu należy do najpopularniejszych krzewów uprawianych na formowane żywopłoty oraz ciekawe formy geometryczne, np. kule, stożki, spirale.

Stanowisko

stanowisko icon

Bukszpan najlepiej się czuje na stanowisku osłoniętym w cieniu lub w półcieniu. Nie ma dużych wymagań glebowych. Dobrze będzie rósł na każdej przeciętnej ziemi ogrodowej, bogatej w wapń. Nie lubi gleb zbyt wilgotnych, gdyż wówczas często choruje. Mimo, że rośliny są zimozielone to źle znoszą niskie temperatury, a szczególnie wysuszające późno zimowe wiatry.

Wymagania

wymagania icon

Aby krzewy miały gęsty i zwarty pokrój należy pamiętać o regularnym strzyżeniu. Najlepszy jest termin wiosenny (marzec – kwiecień) oraz połowa lata (sierpień). Do strzyżenia używamy bardzo ostrych nożyc i sekatorów aby uniknąć jakichkolwiek infekcji grzybowych w miejscach postrzępionych, źle przyciętych. Im silniej przycinane są rośliny tym intensywniej prowadzimy dokarmianie roślin. Nawozić należy trzykrotnie w ciągu roku. Ostatnie nawożenie przeprowadzić należy do końca lipca.

Najczęściej występujące choroby:

choroba icon

Fizjologiczne zamieranie liści i pędów bukszpanu - wczesną wiosną najmłodsze liście bukszpanu, poczynając od wierzchołków, zmieniają kolor na rdzawobrązowy. Przebarwienia te stopniowo rozszerzają się obejmując całą powierzchnię blaszki liściowej, a następnie także pędy. Przyczynia się do tego niska temperatura panująca w końcu zimy i na początku wiosny, a także wiatry wysuszające tkanki roślinne.

Zamieranie pędów bukszpanu - jest to choroba bukszpanu o podobnej nazwie, co wyżej opisana, ale ma podłoże nie fizjologiczne, a wynikające z ataku patogenów. Wiosną, z chwilą rozpoczęcia wzrostu, liście najmłodszych pędów bukszpanu przebarwiają się na jasnozielono, a następnie na żółtobrązowo. Na pędach pojawiają się brązowe, szybko powiększające się plamy, niekiedy widoczne są one na całym obwodzie pędu, którego część powyżej miejsca infekcji zamiera.

Plamistość liści bukszpanu - na brzegu blaszek liściowych pojawiają się pojedyncze, białe lub jasnobrązowe okrągłe plamy, niekiedy zlewają się one ze sobą i obejmują całą powierzchnię liścia, na górnej stronie blaszki liściowej widoczne są czarne skupienia zarodników grzyba, z czasem liście i pędy mogą obumierać.

Najczęściej występujące szkodniki:

szkodniki icon

Miodówka bukszpanowa - jest to najczęściej spotykany szkodnik na bukszpanie. Liście bukszpanu zwijają się i wyglądem przypominają kapuściane główki, szkodnik podczas żerowania wydziela rosę miodową i wosk w postaci śnieżnobiałych poskręcanych nici. Zniszczenia te powodują larwy i osobniki dorosłe miodówki bukszpanowej

Zapisz się do newslettera i pobierz bezpłatne poradniki!