Daglezja

Daglezja

Daglezja ( jedlica ) zielona Pseudotsuga menziesii. Daglezja zielona to zimozielone drzewa szpilkowe z rodziny sosnowatych. W ramach tego rodzaju identyfikujemy 5 gatunków. W Polsce najpopularniejszą daglezją w naszych ogrodach jest daglezja zielona sprowadzona do Polski w 1833 roku z Ameryki Północnej. Oprócz tego możemy spotkać mniejszą oraz mniej dorodną daglezję siną. W swojej ojczyźnie drzewa te dochodzą do 100 metrów wysokości przy utrzymaniu pięknej szerokostożkowej koronie i reprezentacyjnych zwisających szyszkach z charakterystycznymi trójzębnymi wystającymi łuskami.

Stanowisko

Co do stanowiska to gleba jest wyróżnikiem udanych upraw tego przepięknego drzewa. Tworząc ogrody z elementami daglezji pamiętajmy, iż daglezja lubi gleby żyzne oraz głębokie o dużej dostępności wilgoci w całym kompleksie glebowym. Nie najważniejszym czynnikiem jest nasłonecznienie. Zadawalające wzrosty będą zarówno na stanowisku zacienionym jak i nasłonecznionym. Unikamy terenów zalewowych jak i obniżeń terenu gdzie mogą wiosną zalegać warstwy zimnego powietrza.

Wymagania

Daglezja jest drzewem wymagającym co do temperatury jak i wilgoci. Lubi bardzo obszary i tereny o chłodniejszym i wilgotniejszym klimacie. Jednak ma bardzo duże zdolności przystosowawcze. Potrafi dostosować się do gorszych warunków. Wymaga jednak miejsc zacisznych jak i osłoniętych przed wiatrem. Jest to szczególny warunek przy uszkodzeniach mrozowych w zimie jak i majowych przymrozkach młodych nasadzeń. Miejsca gdzie są wysadzone daglezje wymagają czystości od wszelkiego rodzaju chwastów. Ostatnio panujące susze dość dobrze znosi oczywiście w granicach trwania okresów bez opadów. Podczas przesadzania nie stwarza dużych problemów, mimo, że młode rośliny bardzo szybko rosną.

Najczęściej występujące choroby:

Szkocka osutka daglezji (Rabdocline pseudotsugae) – pierwsze objawy grzyba w postaci żółtozielonych a potem fioletowobrunatnych plam pojawiają się na igłach daglezji jesienią. Zainfekowane igły na wiosnę drugiego roku zmieniają zabarwienie na żółte a następnie w lipcu opadają. Nie chronione egzemplarze z czasem mają tylko igły na końcu pędów w postaci tegorocznych przyrostów (pędzelki). Szwajcarska osutka (Phaeocryptopus gaeumanii) – zarodniki grzyba infekują szparki oddechowe igły, gdzie wiosną pojawiają się na nich czarne owocniki grzybni osutki. Latem igły przerośnięte grzybnią zmieniają zabarwienie żółtobrunatne plamy, które rozrastając się do wiosny następnego roku zamierają oraz opadają na glebę. Opadnięte igły w tym oraz następnym roku pokrywają się czarnymi otoczniami grzyba prowadząc do całkowitego przebarwienia dolnej strony igieł.

Najczęściej występujące szkodniki:

Ochojnik daglezjowy (Gilleteella cooleyi) – jest to mszyca bardzo często spotykana na igłach daglezji. Początkowo na igłach widoczne są nimfy szkodnika w postaci czarnej kropki, która z czasem (intensywne żerowanie pluskwiaka) pokrywa się kłaczkami w postaci białej waty. Po drugiej stronie igły załamują się oraz zmieniają punktowo barwę na żółtą w wyniku nakłucia aparatu ssącego mszycy.

  Powiązane rośliny  
  iglaste  

Dołącz do newslettera...

a podzielimy się z Tobą sekretami skutecznej pielęgnacji roślin. Dzięki nim z łatwością stworzysz piękny ogród i zadbasz o zdrowie swoich kwiatów!
Porady, ciekawostki, nowości.